ประวัติวิทยาลัยการฝึกหัดครู

วิทยาลัยการฝึกหัดครู  เดิมเรียกว่า “หมวดวิชาการศึกษา”เกิดขึ้นพร้อมกับ  การสถาปนาโรงเรียนฝึกหัดอาจารย์ในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อวันที่ 12 ตุลาคมพ.ศ. 2435 ณ บริเวณโรงเลี้ยงเด็ก ตำบลสวนมะลิ ถนนบำรุงเมือง ซึ่งเป็นสถานศึกษา   ด้านการฝึกหัดครูแห่งแรกของประเทศไทย ต่อมาในปี พ.ศ. 2499  ย้ายมาอยู่ ณ เลขที่ 3 หมู่ 6 ตำบลอนุสาวรีย์ ถนนแจ้งวัฒนะ อำเภอบางเขนจังหวัดพระนคร โดยใช้ชื่อว่า “โรงเรียนฝึกหัดครูพระนคร”และได้รับการยกฐานะเป็น “วิทยาลัยครูพระนคร” เปิดสอนระดับประกาศนียบัตรวิชาการศึกษาชั้นสูง (ป.กศ.สูง) วิชาเอกอุตสาหกรรมศิลป์ โดยแบ่งส่วนราชการการบริหารทางวิชาการเป็นหมวดวิชาต่างๆ ใน พ.ศ. 2509

พ.ศ.2518 วิทยาลัยครูพระนครเปิดสอนระดับปริญญาตรีครุศาสตร์ (ค.บ.) ตามพระราชบัญญัติวิทยาลัยครู และแบ่งหน่วยงานการบริหารทางวิชาการเป็นคณะวิชา    หมวดวิชาการศึกษาจึงเป็นเปลี่ยนเป็นคณะวิชาครุศาสตร์ มีหัวหน้าคณะวิชาเป็นผู้รับผิดชอบการบริหารงาน  จนกระทั่ง พ.ศ. 2527 วิทยาลัยครูพระนครได้เปิดสอนสาขาวิชาการอื่นๆ ตามประกาศใช้พระราชบัญญัติวิทยาลัยครู (ฉบับที่ 2) ฉบับแก้ไขเพิ่มเติม  แบ่งเป็น 3 สาขาวิชา คือ สาขาวิชาการศึกษา สาขาวิชาวิทยาศาสตร์ สาขาวิชาศิลปศาสตร์ โดยคณะวิชาครุศาสตร์รับผิดชอบผลิตบัณฑิตสาขาวิชาการศึกษา หลักสูตรครุศาสตร์บัณฑิต

พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช ทรงโปรดเกล้าฯ พระราชทานนาม “สถาบันราชภัฏ” เป็นชื่อสถาบันการศึกษาในสังกัดกรมการฝึกหัดครู กระทรวงศึกษาธิการ ในปีพ.ศ. 2535และ พ.ศ. 2538มีการประกาศใช้พระราชบัญญัติสถาบันราชภัฏ วิทยาลัยครูพระนครจึงใช้ชื่อว่า “สถาบันราชภัฏพระนคร” แบ่งส่วนราชการเป็น 5 คณะ คณะวิชาครุศาสตร์เปลี่ยนชื่อเป็น “คณะครุศาสตร์” โดยมีคณบดีเป็นผู้รับผิดชอบการบริหารงาน
ณ ปัจจุบัน สถาบันราชภัฏพระนครมีสภาพเป็นนิติบุคคลในนามของ”มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร” และคณะครุศาสตร์ได้เปลี่ยนเป็น “วิทยาลัยการฝึกหัดครู”ฐานะเทียบเท่าคณะตามโครงสร้างของมหาวิทยาลัย วิทยาลัยการฝึกหัดครูทำหน้าที่ผลิตและฝึกอบรมครูและบุคลากรทางการศึกษา มีคณบดีเป็นผู้บริหารงาน และมีคณะกรรมการบริหารหลักสูตรสาขาวิชารับผิดชอบแต่ละสาขาวิชา